ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΑ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΑΘΕΣΤΕΡΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

-Γέροντα, πέστε μας για την Άγια Άννα και τον Άγιο Ιωακείμ, τους Θεοπάτορες.

- Από μικρός είχα σε μεγάλη ευλάβεια τους Αγίους Θεοπάτορες. Μάλιστα είχα πει σε κάποιον ότι, όταν με κάνουν καλόγερο, θα ήθελα να μου δώσουν το όνομα Ιωακείμ. Πόσα οφείλουμε σ' αυτούς! Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα είναι το απαθέστερο ανδρόγυνο που υπήρξε ποτέ. Δεν είχαν καθόλου σαρκικό φρόνημα.

Ο Θεός έτσι έπλασε τον άνθρωπο και έτσι ήθελε να γεννιούνται οι άνθρωποι, απαθώς. Άλλα μετά την πτώ­ση μπήκε το πάθος στην σχέση ανάμεσα στον άνδρα και στην γυναίκα. Μόλις βρέθηκε ένα απαθές ανδρόγυνο, όπως έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο και όπως ήθελε να γεννιούνται οι άνθρωποι, γεννήθηκε η Παναγία, αυτό το αγνό πλάσμα, και στην συνέχεια σαρκώθηκε ο Χρι­στός. Μού λέει ο λογισμός ότι θα κατέβαινε και νωρί­τερα ο Χριστός στην γη, αν υπήρχε ένα αγνό ζευγάρι, όπως ήταν οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα.

Οι Ρωμαιοκαθολικοί φθάνουν στην πλάνη και πι­στεύουν, δήθεν από ευλάβεια, ότι η Παναγία γεννήθηκε χωρίς να έχει το προπατορικό αμάρτημα. Ενώ η Πανα­γία δεν ήταν απαλλαγμένη από το προπατορικό αμάρτη­μα, άλλα γεννήθηκε όπως ήθελε ο Θεός να γεννιούνται οι άνθρωποι μετά την δημιουργία. Ήταν πάναγνη[1], γιατί η σύλληψη Της έγινε χωρίς ηδονή. Οι Άγιοι Θεοπάτορες μετά από θερμή προσευχή στον Θεό να τους χαρίσει παι­δί, συνήλθαν όχι από σαρκική επιθυμία, άλλα από υπα­κοή στον Θεό.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, Οικογενειακή Ζωή

---

1.    Η Θεοτόκος γεννήθηκε κατά φυσικό τρόπο και όχι παρθενικώς. «Ήταν πάναγνη», γιατί, όπως γράφει και ο Άγιος Ιωάν­νης ο Δαμασκηνός στον Λόγο του «Εἰς τό Γενέσιον τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου και  Ἀει- παρθένου Μαρίας», συ­νελήφθη «σωφρόνως» (βλ. ΡG 96, 669Α), αλλά και αύξησε με τον αγώνα της την αγιότητα που έλαβε από τους γονείς της, απο­κρούοντας «πάντα λογισμόν περιττόν καὶ ψυχοβλαβῆ πρὶν γεύσασθαι» (αυτόθι 676Β).

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

- Γέροντα, για την ανατροφή των παιδιών ευθύνο­νται μόνον οι γονείς;

- Κυρίως οι γονείς ευθύνονται, γιατί, ανάλογα με την ανατροφή που θα δώσουν στα παιδιά, θα γίνουν καλοί κληρικοί, καλοί εκπαιδευτικοί κ.λπ., και θα βο­ηθούν και αυτά με τη σειρά τους τα παιδιά, και τα δικά τους και του κόσμου. Η μητέρα μάλιστα έχει πε­ρισσότερη ευθύνη από τον πατέρα για την ανατροφή των παιδιών.

Αν οι γονείς, κατά το διάστημα που το παιδάκι εί­ναι ακόμη στην κοιλιά της μητέρας, προσεύχονται, ζουν πνευματικά, το παιδάκι θα γεννηθεί αγιασμένο. Και στη συνέχεια, αν το βοηθήσουν πνευματικά, θα γίνει αγιασμένος άνθρωπος και θα βοηθάει την κοινωνία, εί­τε στην Εκκλησία θα διακονεί είτε στην εξουσία θα ανεβεί κ.λπ. Πρέπει όλοι να βοηθούμε τα παιδιά, ώστε να γίνουν σωστοί άνθρωποι και να μείνει λίγο προζύμι για τις επόμενες γενιές. Γιατί τώρα, όπως πάνε τα πράγμα­τα, πάει να χαθεί και το προζύμι. Και αν χαθεί το προ­ζύμι, μετά τι θα γίνει;

Οι γονείς που γεννούν τα παιδιά και τους δίνουν το σώμα πρέπει να συντελέσουν, όσο μπορούν, και στην πνευματική αναγέννησή τους. Γιατί ο άνθρωπος, εάν δεν αναγεννηθεί πνευματικά, είναι για την κόλαση. Ύστερα οι γονείς, ό,τι δεν μπορούν να κάνουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους, θα το αναθέσουν σε δασκάλους. Γι' αυτό λέει και η Εκκλησία μας «τοὺς γονεῖς ἡμῶν καὶ διδασκάλους»[1]. Υπάρχουν όμως και οι πνευματικοί Πατέρες, που μπορεί να μην έχουν παιδιά, αλλά βοη­θούν πιο θετικά στην αγωγή των παιδιών, γιατί εργάζονται για την πνευματική τους αναγέννηση.

Θέλω να πω, όλοι πρέπει να βοηθούν, καθένας με τον τρόπο του, με το παράδειγμά του, για να αναγεν­νηθούν τα παιδιά, ώστε να ζήσουν ειρηνικά σ' αυτήν την ζωή και να πάνε στον Παράδεισο. Όταν τα παιδιά γίνουν πνευματικοί άνθρωποι, ούτε νόμους χρειάζο­νται ούτε τίποτε. «Δικαίοις νόμος οὐκεῖται»[2].Ο νό­μος είναι για τους παρανόμους. Η πνευματική εξου­σία είναι ανώτερη από τις ανθρώπινες εξουσίες.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, Οικογενειακή Ζωή

---

1. Βλ. Ωρολόγιον το Μέγα, Ακολουθία του Μεσονυκτικού, Μικράν απόλυσιν, εκδ. «Αποστολικής Διακονίας», Αθήναι 1991, σ.24.

2. Βλ. Α΄ Τιμ. 1,9

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

*  Ο Θεός από κάθε άνθρωπο που είναι βαπτισμένος ζητάει αυτά τα τρία: Από την ψυχή ορθή πίστη, από την γλώσσα την αλήθεια και από το σώμα την σωφροσύνη.
*  ...Εκείνος που θέλει να ξεριζώση τα πάθη του, έχει ανάγκη από ιδρώτες και κόπους.
*  Αυτός που βιάζει τον εαυτό του για το Θεό, είναι όμοιος με τον ομολογητή της πίστεως.
*  Εντολή του Χριστού που εκτελείται με επίγνωση, χαρίζει παρηγοριά ανάλογη με τις οδύνες της καρδιάς.
*  Η χάρις του Θεού ακολουθεί πάντα την προαίρεσί μας. και με την χάρι κατορθώνουμε κάθε αγαθό...
*   Πολύ λυπόμαστε όταν κάνουμε αμαρτίες. Τις αίτιες τους όμως με ευχαρίστησι τις δεχόμαστε.

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

*   Ο Χριστιανός πρέπει να είναι σε όλα του τύπος που διδάσκει και ωφελεί εκείνους που τον βλέπουνε, ώστε, βλέποντας τις πολλές αρετές του που λάμπουνε σαν ακτίνες ακόμα κι αυτοί οι εχθροί της αλήθειας, χωρίς να το θέλουνε, να ομολογήσουνε πως στους Χριστιανούς υπάρχει σίγουρη ελπίδα σωτηρίας, και να τρέχουνε σ’ αυτόν από παντού, σαν να είναι κανένα καταφύγιο. Και μ’ αυτόν τον τρόπο να υψωθεί η δόξα της Εκκλησίας καταπάνω στους εχθρούς της, και να παρακινηθούνε πολλοί σε ζήλο να του μοιάζουνε.

*   Στήριξε το θάρρος σου στο Θεό..., και να μην αρχίσεις την εργασία του καλού έργου με διψυχία, που οδηγεί στη χαυνότητα, για να μη φτάσει να γίνει ανώφελος ο κόπος σου και αφόρητη η εργασία της (πνευματικής) καλλιέργειας σου. Άρχισε το αγαθό με ανδρεία και αδίστακτη πίστη στο Θεό...

*  Ό,τι αποστρέφεσαι, μην το κάνεις στον άλλο... Όποιος μπορεί να κράτηση αυτόν τον λόγο, του αρκεί για να σωθεί.

*  Εάν δεν μισήσεις πρώτα την αμαρτία, δεν μπορείς να κάνης το θέλημα του Θεού... Το μόνο που ζητάει ο Θεός απ' τον άνθρωπο είναι η καλή του διάθεση και να έχει πάντοτε τον φόβο του Θεού.

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Όπως δεν είναι δυνατόν να βόσκουν μαζί πρόβατα και λύκοι, έτσι είναι αδύνατον να βρει έλεος εκείνος που αντιμετωπίζει με δόλο τον πλησίον του.

Σαν άγκυρα έχουμε την ελπίδα μας στο Θεό, του Μ. Βασιλείου

Αυτός που έδιωξε μέσα από την ψυχή του κάθε ελπίδα για τον κόσμο και τα κοσμικά πράγματα και έχει μοναδική του ελπίδα το Θεό, είναι πραγματικά μακάριος, ευτυχισμένος. Γιατί όπως είναι καταραμένος αυτός που ελπίζει σε άνθρωπο (Ιερ. 17, 5), έτσι είναι ευλογημένος αυτός που στηρίζεται στον Κύριο... Η ελπίδα στο Θεό πρέπει να είναι ακλόνητη, δεν επιδέχεται αμφιταλάντευση, ενδοιασμό. Και ο Κύριος δεν προσφέρει ολόκληρη τη βοήθειά Του, σ’ αυτόν που άλλοτε μεν ελπίζει στα χρήματα και στην ανθρώπινη δόξα και την κοσμική δύναμη και άλλοτε προβάλλει σαν ελπίδα του τον ίδιο τον εαυτό του. Ο άνθρωπος πρέπει πραγματικά να επαναπαύεται στη βοήθεια του Θεού.

"ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ
ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ"
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»