Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

- Γέροντα, πρέπει να κάνει όλη η οικογένεια μαζί το απόδειπνο;

-Οι μεγάλοι να κινούνται με αρχοντιά. Εκείνοι να κάνουν το απόδειπνο και στα μικρά παιδιά να λένε: «Αν θέλετε, μείνετε λίγο». Όταν είναι κάπως μεγάλα τα παιδιά, μπορούν να έχουν ένα τυπικό· π.χ. δεκαπέντε λεπτά οι μεγάλοι, δύο ή πέντε λεπτά τα παιδιά, και από κει και πέρα όσο θέλουν εκείνα. Αν οι γονείς τα κρατούν σε όλο το απόδειπνο, μετά αγανακτούν. Δεν πρέπει να τα πιέζουν, γιατί αυτά δεν έχουν καταλάβει ακόμη τη δύναμη και την αξία της προσευχής. Οι γονείς, ας υποθέσουμε, μπορούν να φάνε και φασόλια και κρέας, οποιαδήποτε γερή τροφή. Όταν όμως το παιδάκι πίνει ακόμη μόνο γάλα, θα του πουν να φάει κρέας, επειδή είναι πιο δυναμωτικό; Μπορεί να είναι πιο δυναμωτικό, αλλά το καημένο δεν μπορεί να το χωνέψει. Γι' αυτό στην αρχή του δίνουν λίγο κρεατάκι με ζουμάκι, για να θελήσει να ξαναφάει.

- Γέροντα, μερικές φορές και οι μεγάλοι το βράδυ είναι τόσο κουρασμένοι, που δεν μπορούν ούτε το απόδειπνο να κάνουν.

- Όταν είναι πολύ κουρασμένοι ή άρρωστοι, ας πουν το μισό απόδειπνο ή έστω ένα «Πάτερ ημών». Να μην παραλείψουν τελείως την προσευχή. Όπως στον πόλεμο, αν βρεθείς βράδυ σε ένα ύψωμα μόνος και περικυκλωμένος από εχθρούς, ρίχνεις καμιά τουφεκιά, για να φοβηθούν οι εχθροί και να μην κάνουν έφοδο, έτσι και αυτοί ας ρίχνουν καμιά τουφεκιά, για να φοβάται το ταγκαλάκι και να φεύγει.

Η προσευχή έχει μεγάλη δύναμη μέσα στην οικογένεια. Γνωρίζω δύο αδέλφια που κατάφεραν με την προσευχή τους όχι μόνο να μη χωρίσουν οι γονείς τους, που είχαν πρόβλημα μεταξύ τους, αλλά να τους κάνουν και πιο αγαπημένους. Εμάς ο πατέρας μου μας έλεγε: «Δεν ξέρω τι θα κάνετε, δύο φορές την ημέρα θα πρέπει να δίνετε το παρόν στον Θεό, για να ξέρει πού βρίσκεστε». Κάθε πρωί και κάθε βράδυ κάναμε προσευχή μπροστά στο εικονοστάσι όλοι μαζί, ο πατέρας, η μητέρα και τα παιδιά, και στο τέλος βάζαμε μετάνοια στην εικόνα του Χριστού. Όταν πάλι είχαμε κάποιο πρόβλημα στην οικογένεια, κάναμε προσευχή, για να ταχτοποιηθεί. Θυμάμαι, μια φορά που αρρώστησε ο μικρότερος αδελφός μας, είπε ο πατέρας μου: «Ελάτε να παρακαλέσουμε τον Θεό ή να τον κάνει καλά ή να τον πάρει, για να μην υποφέρει». Προσευχηθήκαμε όλοι και έγινε καλά. Αλλά και στο τραπέζι καθόμασταν όλοι μαζί. Κάναμε πρώτα προσευχή και ύστερα αρχίζαμε να τρώμε. Αν άρχιζε κανείς να τρώει, πριν ευλογηθεί το τραπέζι, λέγαμε: «αυτός επόρνευσε». Την έλλειψη εγκράτειας τη θεωρούσαμε πορνεία. Είναι διάλυση της οικογένειας να έρχεται ο καθένας στο σπίτι, όποια ώρα θέλει, και να τρώει μόνος του χωρίς να υπάρχει λόγος.

Γέροντος Παϊσίου  Αγιορείτου, Λόγοι, Οικογενειακή Ζωή